A A A

BIELINKI

296. Niestrzęp głogowiec Gatunek lokalnie i nieczęsto spotykany, ale uważany za szkodnika z powodu zdarzających się co pewien czas pojawów masowych. Motyl lata w VI i VII. Gąsienice wylęgają się latem, mało żerują i zamykają się we wspólnych gniazdach ze sprzędzonych liści, w których również zimują. Główny żer odbywa się wiosną. Żerują na drzewach owocowych, głogu, jarzębinie i czeremsze. Poczwarki, przy­czepione przędzą do gałęzi, są barwy białożółtej z czarnym rysunkiem.

  • 297. Bielinek kapustnik

    Jeden z najbardziej znanych motyli krajowych. Jest groźnym szkodnikiem pól i ogrodów warzyw­nych. Występuje w olbrzymiej nieraz ilości na uprawach roślin kapustnych. Pojawia się w dwu peł­nych i trzecim częściowym pokoleniu, od IV do VI, od VII do IX oraz w X. Gąsienice żerują gromadnie na hodowanych i dzikich gatunkach roślin krzyżowych, a także na nasturcji w trzech pokoleniach, od VI do XI. Odznaczają się one dużą wytrzymałością na przymrozki, Późną jesienią żerują w ciągu dnia, część jednak i tak mniej licznego jesiennego pokolenia zwykle nie zdąży się przepoczwarczyć na zimę i ginie. W Anglii na bielinku kapustni ku dokonano obserwacji, z których wynika, że gąsienice w normalnych warunkach przechodzą pięć linień. Hodowane w podwyższonej temperaturze około 26°-27°C - tylko trzy.

  • 298. Bielinek rzepnik

    Mniej liczny od poprzedniego i również w trzech pokoleniach występujący motyl różni się mniejszymi wymiarami i mniej intensywnym zabarwieniem czarnych plam na górnych skrzydłach. Gąsienice nie-bieskozielonez żółtym pasem na stronie grzbietowej oraz żółtymi plamami i czarnymi otworami prze-tchlinek po bokach. W powiększeniu na ciele gąsienicy widoczne są drobne czarne punkciki, znajdu­jące się na wszystkich fałdach poprzecznych całego ciała, oraz drobne włoski. Przy liczniejszym po­jawię gąsienice wyrządzają szkody na kapuście i innych roślinach krzyżowych.

  • 299. Białawiec rukiewnik

    Pojedynczo spotykany przedstawiciel rodziny bielinków pojawia się w dwu pokoleniach: od końca IV do początku VI oraz w VII i VIII. Gąsienice żerują na rezedzie, rzeżusze, wieżyczce, stuliszu, smagli­czce i innych roślinach krzyżowych w VI oraz VIII i IX. Zimują poczwarki, przyczepione przędzą do łodyg i źdźbeł nad ziemią. Gatunek występuje w terenach otwartych i nasłonecznionych. Motyle, podobnie jak u dwóch poprzednich gatunków, odbywają dalekie wędrówki. W ciepłe lata zjawiają się u nas większe ilości motyli bielinka rukiewnika z południa Europy.

  • 300. Listkowiec cytrynek

    Bardzo pospolity i powszechnie znany motyl lata w wielu środowiskach otwartych i świetlistych lasach od VII do VI z przerwą na sen zimowy. Łatwy do zauważenia w locie na szarych, bezkwietnych jeszcze łąkach i przydrożach wczesną wiosną uważany bywa za jej zwiastuna. Gąsienice cytrynka żerują w VI i VII na wierzchniej lekko zasnutej przędzą powierzchni liści kruszyny. Zielone poczwarki wiszą pod liśćmi i gałęziami kruszyny lub roślin pobliskich, przyczepione za kremaster i podwieszo­ne nicią przędzy za pokrywy skrzydeł. Samiczki cytrynka składają jaja na spodniej stronie liści, rzadziej na pąkach, pojedynczo lub po kilka na jednym krzewie. Małe gąsieniczki żerują początkowo na spodniej stronie blaszki liściowej. Po kilku dniach przechodzą na wierzch liścia, usadawiając się, każda oddzielnie, przodem do jego wierzchołka. Gąsienice przebywają na środkowej żyłce liści, wzdłuż niej wędrują na ich brzeg dla pobierania pokarmu. Po żerowaniu wracają na miejsce spo­czynku, cofając się powoli do momentu, kiedy ich ostatnia para odnóży znajdzie się blisko nasady liścia. Zdolność cofania się po żerowaniu to właściwość gąsienic grupy motyli mniejszych — Microle-pidoptero. Cytrynek jest jedynym przedstawicielem grupy motyli większych — Macrolepidoptera, uwzględnionych w atlasie, u którego ta umiejętność została zaobserwowana.